Archief | augustus, 2015

oma

24 Aug

Er zijn van die data die nooit onopgemerkt voorbij gaan.

24 augustus is zo’n dag.

De verjaardag van mijn oma.

Ik ben naar haar genoemd.

Ze werd 92 jaar.

Een mooie leeftijd vond iedereen.

Ik vond het gemeen dat de dood weer voorbij kwam, 4 maanden na mijn moeder.

Nu denk ik nooit meer met verdriet aan haar terug.

Nu zijn er vooral de vele herinneringen aan mijn oma die altijd een hoed droeg, die suikerziekte had en de laatste jaren vanwege een beenamputatie in een rolstoel zat.

Ze kwam vaak logeren en ik hielp haar met alles, dat was voor ons toen heel gewoon.

Ontbijten in bejaardenhuis de Meeuwbeemd als we bij haar logeerden was een feest, de ingepakte plakjes ontbijtkoek, de oude dames die allemaal een praatje wilden maken.

Zelfs op tienertoer verbleef ik een nachtje met een vriendin bij haar.

Carnaval vierden we ook in Venlo, met veel familie de hele dag in een lunchroom naar de optocht kijken en Venlose liedjes zingen die ik nog steeds ken.

Toen ik voor het eerste ongesteld werd en ze aan iedereen vertelde dat ik ‘ een grote meid’ geworden was vond ik dat minder leuk. Die keer dat ze tegen mijn nicht die haar nieuwe vriend kwam voorstellen zei dat ze de vorige toch ook echt een leuke jongen vond kon ik er wel om lachen.

Mijn oma, een mooie vrouw, met ja een mooie leeftijd.

Hoe fijn is het als een herinnering een glimlach roept.

Advertenties

Verjaardag, of niet?

17 Aug

Vandaag is onze oudste dochter jarig. Ze wordt alweer 17 en zoals ieder jaar dacht ik vanmorgen terug aan de lange bevalling, het grote geluksgevoel en de jaren die zo snel gaan.

We hadden taartjes en kadootjes en volgende week viert ze het thuis met een feestje waarbij wij best uit beeld mogen blijven…

Haar vriendje ging mee uit eten, de jongste schreef een lief briefje en op facebook, instagram en snapchat wordt ze volop gefeliciteerd.

Door mijn werk en ook door wat ik zie om me heen weet ik hoe anders het kan zijn.

Als je kind er niet meer is, is overleden of op een andere manier uit je leven, ook dan keert ieder jaar die dag terug dat hij of zij geboren werd. Ook dan kijk je terug, die datum zal nooit ongemerkt voorbij gaan.

Soms is de geboorte ook meteen het einde van een leven, andere keren volgde weken of jaren. De lengte doet er minder toe, je kind is en blijft je kind vanaf dat moment en eigenlijk al eerder.

Koop je dan toch een kadootje of ga je vooral met een knoop in je maag naar die datum toe? Kun je zijn of haar leven vieren op zo’n dag of is het gemis te groot, de pijn te intens om maar aan vieren te denken?

Zijn er mensen om je heen die met jou stil durven staan bij die dag en hoe is dat fijn voor jou? Of verstop je je liever en is dat ieder jaar hetzelfde of verandert de tijd iets aan je gevoel?

Zoveel mensen, zoveel manieren. Ik heb geen idee hoe ik dat zou moeten doen en wat ben ik dankbaar dat ik er niet over na hoef te denken.

Ik doe mijn best iets te laten weten op die data die ik ken van kinderen die gemist worden en in te schatten wat er gewenst is. Misschien zit ik er soms wel hopeloos naast trouwens.

Hoe is dat voor jou? Wat heb je nodig, wat vind je fijn? Is er iets wat je andere ouders zou willen aanreiken?

Is het fijn om kaartjes te ontvangen of een bloemetje, wil je dit samen of alleen doen en is dat voor jou, je partner en eventuele andere kinderen ook zo?

Ik ben benieuwd!

IMG_7673

kleine Sterre, net geboren