Archief | januari, 2014

Troost

15 Jan

1146008_19639910

Troost
Wat is troost
Wat geeft troost
Hoe ontvang je troost
Kun je om troost vragen of overkomt het je?

Troost kan voor mij zijn
een warme beker koffie met warme melk
die iemand voor me klaar maakt
omdat hij of zij weet dat ik verdrietig ben.

Troost is een kaart krijgen
die met zorg is uitgezocht
en woorden brengt
die verbinden.

Troost is
verdrietig mogen zijn.
Niet horen dat het wel goed komt,
of dat er anderen zijn met hetzelfde,
niet hoeven luisteren naar verhalen
over iemand die ook,
maar mogen vertellen
of stil mogen zijn
omdat woorden nog te kwetsbaar zijn.

Troost is
ruimte krijgen
om mijn eigen manier te vinden
van rouwen, zoeken en verdergaan.
Is het vertrouwen dat
dingen gebeuren op hun eigen tijd
in de handen van de ander mogen leggen
omdat ik het zelf niet meer weet.

Troost is weten
dat jij echt weet
van mijn pijn,
dat jij er bij aanwezig kunt zijn
zonder het te dragen
omdat jij echt weet
dat ik het kan
ooit
op mijn manier.

Advertenties

monument

3 Jan

Omdat mijn weg me bracht waar ik nu ben, naar wat ik nu doe en vooral ook hoe ik dat doe.
Omdat wat ik doe verweven is met mijn eigen verhaal van verdriet en verlies, van zoeken en hoop , van niet meer weten en toch verdergaan;grafsteen

3 januari
de verjaardag van mijn moeder.
74 jaar
zou ze worden
53 jaar werd ze
en 5 maanden daarna overleed ze
aan een hersentumor.
Ik was 20
en zorgde die tijd voor haar,
knokte met haar en haar naderende dood,
vond daarin de moeder
die ik de jaren daar voor vaak had gemist.
Het gat was groot,
21 worden zonder moeder
was zwaar.
Elke dag ging ik naar haar graf,
wenste dat ik er bij mocht liggen,
tranen stopten niet,
veel mensen wel,
het donker in mij
was niet om aan te zien of te verdragen.
Er waren ook uitgestoken handen,
ik zag ze
hoorde ze lieve dingen zeggen
maar het duurde lang
voor ik ze aan kon nemen.
De weg was eenzaam,
bracht nog meer verdriet,
vroeg veel van me.
De mensen die niet afhaakten
lieten me steeds weer
zien en voelen
dat er licht was,
voor mij
in mij
en heel langzaam
met vallen en opstaan
ging ik daar zelf weer in geloven.
Ik werd moeder zonder moeder,
moeder voor kinderen
die hun moeder moesten missen daarbij.
Ik vocht soms
met het verleden,
maar kon het af en toe ook omarmen.

Vorig jaar
was het 20 jaar geleden,
voelde ik
dat ik net zo lang zonder als met moeder was.
Nu zijn de grafrechten verstreken
en mijn broer en ik
waren het eens
dat we haar op die plaats niet meer vinden.
De parochie sponsoren
voelt niet goed,
durven vertrouwen
dat mama overal
en vooral bij ons is wel.
Het jaar is om,
de steen zal worden weggehaald
en dat is goed zo.
Maar toch moet ik er nog even heen,
nog een keer voelen
wat ik daar zocht en vond,
hoe ik vandaar uit verder ga.

Dag mam,
ik groet je
ik zie je in mezelf
in Martien,
in onze kinderen.
Vanaf vandaag
is jouw monument
een plaats in mij.