Archief | februari, 2013

Ogen die spreken

8 Feb

regenboog

Een familielid belde me.
Meneer was ziek en had een uitvaart die ik begeleidde bijgewoond.
Nu hij wist dat zijn tijd beperkt was wilde hij graag dat ik samen met hem zijn afscheid zou voorbereiden.
Op een zomerse dag rijd ik er naar toe, altijd wat gespannen wat me te wachten staat.

In eerste instantie krijg ik vooral instructies en kom ik niet verder dan braaf ja en nee zeggen. Ik voel me klein en onhandig, deze man is duidelijk gewend te vertellen hoe hij het graag heeft.
Ik schrijf en luister. Laat hem vertellen wat hij wil, want dat is nu belangrijk.
Als hij me dat allemaal heeft uitgelegd en er een 2e kop thee wordt gebracht vraag ik voorzichtig wat het met hem doet dat hij weet dat hij sterven gaat.
Hij ontwijkt mijn vraag, want over wat je niet veranderen kan hoef je niet te praten. Het is zo, hij heeft een prachtig leven gehad en nu is het bijna om.

Even later vertelt hij over een groot verdriet in zijn leven. Zijn zoon van 10 die plotseling stierf. Alles veranderde. Veel werd onbelangrijk.
Zijn ogen spreken hun eigen taal.
Een taal van doorgaan en weten van diepe pijn. Een taal die weet dat niet alles zich laat delen.
Hij is doorgegaan met leven, net als zijn vrouw en dochter, ieder op zijn of haar eigen manier. Hij was succesvol op meerdere manieren, maar niks maakte deze pijn ongedaan.
Ik ben stil en luister, stel af en toe een vraag.

Als ik naar huis rijd ben ik stil.
Stil van de kracht, van de pijn, van de moed en de liefde.

Nog meerdere malen kom ik bij hem, spreken we samen de teksten door en de muziek.
De laatste keer weet hij niet meer dat ik er ben, het is de avond voor zijn sterven.
Samen met zijn dochter en schoonzoon ben ik opnieuw in het huis. Herinneringen vermengen zich met de planning voor wat komt.

Als ik de volgende dag hoor dat hij is overleden staat er een heel bijzondere heldere regenboog aan de hemel. De loper is uitgerold, er wordt op hem gewacht.

Het afscheid gaat zoals hij het wilde. Het is groots en warm en intiem tegelijk.
Fly me to the moon, naast Mijn opa van Mega Mindy. Woorden van zijn dochter, bellenblaas en dans van de kleinkinderen.
Ik hoop dat hij weer samen is met wie hij miste.

In zijn dochter zie ik opnieuw de kracht, de liefde en de pijn. Alleen over. Nog een lange weg te gaan.

“Geschreven na de uitvaart van Jan Louwers, FC Eindhoven en PSV speler. Geplaatst met toestemming van zijn familie”

Advertenties