Archief | januari, 2013

In het licht

26 Jan
Alle meegebrachte kaarsen vormden een prachtig geheel

Alle meegebrachte kaarsen vormden een prachtig geheel

Een telefoontje begin van de avond. Haar moeder was overleden en wat nu. Nog net geen paniek in haar stem, wel ontreddering. Ze hadden mijn naam gekregen in het ziekenhuis, snel de website bekeken en dat leek wel te passen bij hun denkbeelden.
Voorzichtig legde ik uit dat mijn taak niet het regelen van een uitvaart is, dat blijkt wel vaker verwarrend voor mensen. Hun moeder was niet verzekerd en ze wilde graag dat er nu iemand kwam. Ik vertelde dat ik dat voor ze ging regelen.
Monica had aan een half woord genoeg en ging er heen.
Twee dochters en hun vader. Wat moest er, hoe kon het, en mocht het ook anders dan anders. En hoe moest dat thuis, met kinderen en weinig opvang?
Monica legde uit dat er niks moest, dat we de tijd konden nemen. Het komt goed. Ga eerst maar naar huis, kom thuis bij jezelf en dan gaan we over 2 dagen alles regelen.
Opluchting dat dat kon, ruimte vooral ook om nu elke stap bewust te gaan nemen.

Zo zaten Monica en ik er 2 dagen later samen. Ongebruikelijk, maar als het zo uitkomt doen we dat. Luisteren, vertalen en vorm geven. Een intens en prachtig proces.
Ze hadden al veel bedacht, stelden ideeën bij waar dat uit praktisch oogpunt prettig was.
Ongedwongen, warm en met bijzonder symboliek zou de sfeer moeten zijn. Geen bloemen maar hulst, met uitleg waarom.
En vooral veel kaarsen. Hun moeder en zijn vrouw mocht naar het licht, mocht verder op haar reis.

Iedereen bracht een kaars mee en plaatste deze op de kist. Er was hulst, een klankreis met Tibetaanse klankschalen, woorden van liefde en begrip om wat geweest was.
Een dienst waaraan je als gast echt deelnam en bij betrokken was.

In een grote kring nam men afscheid, de kaarsen werden gedoofd en meegegeven zodat het licht verder mocht gaan dan dit moment. Met grote potten thee praatte men na, geraakt en ontroerd.

Advertenties