Archief | juni, 2012

opa

29 Jun

Voor de , nog erg jonge, kleinkinderen van een sportieve opa die veel fietste had ik na afloop van de dienst een fietsbel, met het volgende gedicht.

 

 

 

 

 

Waarom is opa dood,

wanneer wordt hij weer wakker dan,

en is er eindelijk iemand

die mij alles uitleggen kan?

 

Hij ligt daar in een kist,

hij zegt de hele tijd niets,

zo is mijn opa helemaal niet,

wanneer zit hij weer op zijn fiets ?

 

Opa speelde met me,

hij was mijn grote held

en dat hij zomaar voor altijd dood kon gaan

heeft niemand me verteld.

 

Ik lijk wel klein en jong,

maar ik voel echt wel wat er gebeurt,

en zie dat iedereen verdrietig is,

en om mijn opa treurt.

 

Ik zou hem nog iets willen zeggen,

gewoon even in zijn oor,

dat ik heel veel van hem houd,

dat hoort hij echt wel hoor.

 

En misschien heb ik wel heel veel vragen,

vandaag of pas over een jaar,

want ik wil het zo graag begrijpen,

want in mijn hoofd is het nog lang niet klaar.

 

En als ik dan verdriet heb,

misschien zomaar op een dag,

dan zal ik even bellen,

zodat je weet dat je luisteren mag.

 

Heel hard bellen op mijn fiets,

dan is opa trots op mij,

want als ik net zo goed als hij wordt

is hij misschien wel blij.

 

Want opa die is stil nu,

en niet meer zoals ik hem ken,

maar ik zal van me laten horen als ik bel

zodat opa altijd weet waar ik ben.

Advertenties

vakantie

22 Jun

Vakantie nadert

kinderen willen laat naar bed,

en in de morgen er niet uit.

Ik hoor over plannen,

campings en verlangen naar zon.

Weer terug naar die ene plek,

of juist nieuwe wegen en paden ontdekken.

Zin in de Franse supermarkt

waar aan de gang met toetjes geen einde lijkt te komen.

Boeken worden verzameld,

de tent geïnspecteerd,

zonnebrand vast gekocht.

Een reisgids, wandelschoenen,

en oh ja een woordenboek is misschien ook wel handig.

Verlangen, uitkijken,

loslaten van werk, tijd en moeten.

 

Maar wat als er een stuk bagage is

dat je niet thuis kunt laten,

dat zich altijd tussen alle tassen wringt?

 

Wat als je ruimte over hebt,

omdat een deel van je spullen niet meer mee hoeft?

Wat is vakantie als je mist, als je rouwt,

en je verdriet overal mee naar toe neemt?

 

Hoe ver moet je rijden of vliegen

om dat gevoel thuis te laten?

En kun je dan beter thuis blijven,

of kijk je hoe het is met verdriet in je kofferbak op reis te gaan?

 

Als ik ga

kijk ik even om,

voel hoe anders het zou kunnen zijn.

Als ik ga,

laat ik iets achter

voor wie mist

en vakantie een opdracht is.

Liefde

15 Jun

 

 

 

 

 

 

 

Uitgelaten vertrokken ze naar het ziekenhuis,

eindelijk zou het zover zijn,

hun kleine man

zou geboren worden,

zou de wereld zien en

de wereld hem.

Vol vertrouwen,

het voelde als een vakantie,

een nieuwe horizon,

alles konden ze aan.

Thuis wachtte een bedje,

een kinderwagen,

een box en alles wat nodig was

en nog meer.

Met zorg hadden ze een geboortebord gemaakt,

als een groot pak muisjes.

Er wachtte een kamertje

waar aan alles was gedacht,

en de lamp vanuit een vogelhuisje scheen.

 

In het ziekenhuis doorliepen ze

de gebruikelijke procedures,

hartfilmpje en dan…

Maar de wereld stond stil ,

toen bleek dat  zijn hartje

niet meer klopte.

Ongeloof,

verdriet,

waarom…

Alleen maar vragen

geen antwoorden.

Naar huis

met de opdracht

grootouders in te lichten,

over dat wat je zelf niet begrijpen wilt en kunt.

 

Bevallen,

van een stil kindje,

helemaal af,

maar zo stil.

 

Samen onderweg naar een afscheid,

het geboortebord werd zijn kistje,

hun tranen het bewijs van de liefde.

 

Heel veel kaarsjes,

kleuren

de regenboog,

vrienden

muziek,

maar niets bracht hem terug.

 

Voor mij blijft het beeld

van 2 ouders die

na de dienst op de grond voor hun kindje

gaan zitten.

Die hem alle liefde,

die ze hem een leven lang hadden willen geven,

geven in dat ene moment.

 

Geen 16

11 Jun

16 moest ze worden

vandaag.

16 jaar,

een nieuwe wereld

met nieuwe mogelijkheden.

De wereld die ze zo omarmde,

die zo van haar was,

zonder grenzen

met een veilig thuis

dat altijd wachtte.

Sprankelend,

giechelend,

levend alsof elke dag

voor haar gemaakt was.

Ondeugend,

zoekend,

te midden van

vriendinnen

familie

altijd aanwezig met haar lach.

Vandaag

is weer voelbaar

hoe groot de stilte is

die ze achterlaat.

Haar lach gestokt in 1 moment

lachend en zingend

met papa en mama

begonnen aan een andere reis.

Vandaag denk ik aan haar

springend op de trampoline

gemaakt om te leven

te vroeg gestorven.

Nikki Zondag

 

*geplaatst met toestemming van de nabestaanden*

Meisje van 13

8 Jun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een gesprek met een moeder, een dochter en 2 zussen van een veel te jong overleden man, vader en broer. Veel humor, veel verdriet, een toekomst die opeens zo anders werd. Het meisje wilde er eigenlijk niet aan; gewoon naar school, gewoon gewoon zijn, dat trok, en geef haar eens ongelijk.

Twee dagen later zie ik ze opnieuw, bij het rouwbezoek.

Iedereen heeft het moeilijk, de laatste maanden waren zwaar, en nu de stilte, de kist, het nooit meer nadert.

Als de kist gesloten is, lijkt het bericht opeens volledig door te dringen tot zijn dochter. Met de tranen over mijn wangen zie ik het gebeuren.

Voor deze prachtige jonge vrouw, die met haar moeder zo dapper verdergaat en voluit leeft, schreef ik dit gedicht, dat ik met toestemming plaats.

Meisje van 13

zo dapper, zo groot.

Zo zoekend naar een manier

om om te gaan met de dood.

 

Je lange blonde haren

wapperen in de wind

en ergens daaronder

ben je nog het spelend kind.

 

Maar jouw ogen zagen al zoveel

van lijden en van pijn,

het kwam allemaal zo dichtbij

toen het jouw vader bleek te zijn.

 

Jouw grootste fan

die straalde bij wat jij deed,

verdween in de storm die door zijn lichaam raasde,

en door jouw ziel heen sneed.

 

Met trots teken je een smurf,

Grapjes maken net als hij

het symbool voor hem en jou,

want je bent zo graag weer blij.

 

En dan opeens dan breek je,

voel je scherp de pijn

van wat het betekent

om nooit meer bij hem te zijn.

 

Je tranen spreken van liefde, boosheid en kracht

je tranen zeggen

papa ik hou zoveel van jou

dit had ik niet verwacht.

 

Meisje van 13,

zo groot en zo klein,

zo dapper, zo trots

om zijn dochter te zijn.