Archief | april, 2012

de juiste vraag

29 Apr

Er komt een opdracht op mijn weg die veel van me vraagt, of die bij mij  oproept veel te geven.

Heel veel uren, aandacht en liefde gaan erin zitten.

Omdat het om een uitzonderlijk en niet te bevatten verdriet gaat, wil ik nog zorgvuldiger dan anders te werk gaan en vraag een rouwdeskundige mee te kijken naar de tekst.

Dat is spannend, het goed willen doen zit toch altijd in mijn systeem. Ik krijg feedback, duidelijke tips en kan weer verder. Onderin staat een vraag; Wat wordt er in mij geraakt dat ik zoveel meer doe dan alleen de inhoud van de dienst voorbereiden.

Die vraag kan ik gemakkelijk beantwoorden; mijn meisje van 20 wordt geraakt. Het meisje dat afscheid nam van haar moeder. Het meisje dat zoveel regelde, zo sterk was, en precies wist wat ze wilde . Ergens ver weg, buiten beeld, was er ook het meisje dat zo verlangde naar een moeder. Een moeder die luisterde, die wel begreep, die niet wegliep bij pijn en problemen.

Maar die moeder kwam pas tevoorschijn toen ze wist dat ze ging sterven. En daarna was het meisje opnieuw alleen.

20 en alleen.

Niet echt, maar zo voelde het.

Dat meisje zie ik nu voor me.

Echt alleen omdat de allerliefsten haar zijn ontnomen.

Ik weet iets van hoe dat voelt, en van daaruit geef ik 300%.

De vraag helpt me om ook mijn eigen meisje weer te zien, en ook voor haar te zorgen.

Wat is het fijn om iemand te ontmoeten die de juiste vragen stelt, om zo nog meer van binnenuit op weg te gaan.

Naast deze deskundige waren er nog 2 collega’s/vriendinnen die er dag en nacht voor me waren, die luisterden, raad gaven en me steunden. Ook zij waren onmisbaar.

Advertenties

18 april

18 Apr

Werken als ritueelbegeleider,

gisteren nog vroegen een paar meisjes van 13 aan me,

waarom doe je dat?

De datum van vandaag is 1 van de dagen die belangrijk is geweest in die keuze.

En het gekke is dat ik er niet bij was toen die dag belangrijk was.

Voor het erg cryptisch wordt zal ik het uitleggen.

18 april 1996 overlijdt de moeder van 4 kinderen.

Haar borstkanker kwam terug en in enkele weken tijd

vervloog alle hoop en overleed ze veel te snel.

4 kinderen van 4 tot 11 jaar, een echtgenoot, ouders, broers en een zus bleven achter.

Schoonzussen en zwagers, neven en nichten, een schoonmoeder iedereen was zwaar getroffen dat het net haar moest gebeuren.

Bij haar zwager en schoonzus was ik oppas.

Via de zijlijn kreeg ik flarden van dit verhaal en verdriet mee.

Zelf worstelend met de dood van mijn moeder werd ik geraakt, maar had het ook druk met mijn eigen weg vinden.

Mijn weg en de weg van het gezin zonder moeder kwamen samen.

Ik leerde de kinderen kennen, voelde me verbonden met de oudste dochter van 11, allebei zonder moeder, wat verloren en onzeker.

Hun vader zag mij en werd, tot zijn grote schrik, verliefd. Ik hield dat nog even af, maar op een dag , in de speeltuin, zette ik de deur van mijn hart open.

Heel voorzichtig gingen we samen op weg, kwetsbare mensen , getekend door verdriet.

Het was niet altijd makkelijk. Voor de kinderen niet, want ik had de neiging veel te hard mijn best te doen. Voor mij niet want op 24 jarige leeftijd 4 kinderen onder mijn hoede krijgen was best een klus, en zeker ook voor mijn partner niet, die er tussenin stond en probeerde het voor iedereen goed te doen.

 

We zijn 16 jaar verder.

Getrouwd sinds 1998, en 3 dochters rijker.

7 kinderen, nu van 7 tot 27 jaar, gezond en meestal gelukkig.

Ik ben nooit de moeder geworden van de oudste 4 en dat hoeft ook niet, zij hebben al een moeder.

Ik mag wel voor ze zorgen, naar ze luisteren en op ze rekenen als ik hen nodig heb in ons grote en drukke gezin.

 

18 april, sterfdag van hun moeder, zijn eerste vrouw.

Een vrouw voor wie ik grenzeloos respect heb als ik de verhalen hoor.

Een moeder die veel te vroeg haar taak moest loslaten. Ik nam hem over, anders, maar met liefde.

Ik hoop dat ik het ook voor haar goed heb gedaan.

www.madeliefjes.com

Monique

7 Apr

 

 

 

 

Een jaar geleden

een telefoontje

met de vraag of ik een familie kon begeleiden.

Een moeder van 2 dochters

overleden

na een harde strijd.

Wat aarzelend op weg,

want wat valt er te zeggen,

te doen…

Een verslagen echtgenoot

die vastberaden is

om zijn vrouw

het mooiste afscheid te geven

dat denkbaar is.

Twee ouders vol verdriet,

een broer en zus,

een schoonzus en zwager,

ieder met een eigen verhaal

van leven

zoeken en loslaten.

Ik luister en stap voorzichtig

hun wereld binnen,

zoekend en tastend

naar wat ik mag doen.

Ik krijg ruimte

om woorden en symbolen te zoeken

verbind me met hart en ziel

aan deze familie.

Met school geef ik vorm

aan iets wat kracht geeft,

met het koor zoek ik een plaats

voor hun geluid.

En dan wordt het woensdag,

alles ligt klaar,

alles moet nu samenkomen

en dat doet het.

Tranen en energie stromen,

afscheid nemen

en verdergaan

leven vieren

waar dood zo ingrijpend aanwezig is.

Thuis pak ik mijn meisjes

voel hoe kwetsbaar het leven is,

en drink samen met een vriendin

een glas op het leven van vandaag.

Een jaar verder,

even weer terug naar toen,

2 meisjes zonder moeder

met kracht,

met zoeken en soms kwijt zijn

met liefde begeleid door hun vader

die vader en moeder tegelijk wil zijn.

Ouders die hun leven lang zullen missen,

een broer en zus die dapper verder gaan

met pijn en moeite,

met zoveel gedachten op hun soms eenzame weg.

Een jaar,

tijd is vreemd,

t lijkt zo ver weg,

en tegelijk kan het gister zijn

dat ik daar sta

en kijk

naar ballonnen in de lucht,

naar verdriet

dat nog beginnen moet…

Vandaag denk ik weer even

aan hen

bij wie ik even zo dichtbij mocht zijn.

Geplaatst met toestemming van de familie

Foto gemaakt door Margit Aerts