Archief | maart, 2012

alles, als maar niet

31 Mrt

 

 

 

 

 

Vandaag
zou er niet moeten zijn
niet zo
niet op die manier.
Vandaag mag grijs
en saai en vervelend zijn
mag mopperig en grauw zijn,
zelfs ruzie neem ik voor lief,
als ik maar niet
als jij maar niet

Vandaag
wil ik terug
naar de tijd
waarin we zorgden voor jou,
waarin we telden van uren naar luiers
en slaapjes.
Vandaag wil ik vergeten
dat jij stil bent
voorgoed,
dat morgen
geen handjes grijpen naar
mij, naar het leven.

Morgen
is me nog te ver,
dan is vandaag voorbij
is de stilte
te groot,
de leegte te zwaar.
Morgen
leef ik mijn leven
en dat van jou er bij

de foto is van www.hartvanhout.nl
de tekst van Josephine de Bont, www.madeliefjes.com
Advertenties

Rouw

26 Mrt

 

 

 

 

 

Het zal je maar gebeuren;

lente en de mensen zijn vrolijk,

willen buiten zitten en zoeken een terrasje op.

En jij kijkt er naar en voelt

alleen maar missen.

Vorig jaar,

ja toen,

toen zat je hier samen,

zei je nog, dat je zo bofte met de vroege zon.

Gewoon even een kop koffie

ieder je eigen weg gaan

en eenvoudig weten dat de ander ook ergens is.

Dat is zomaar veranderd,

eigenlijk begrijp je het nog niet,

voorbij,

niks meer samen,

maar zo alleen

dat het pijn doet.

En de zon kan je gestolen worden,

die snijdt dwars door je ziel,

want jij wil alleen maar samen,

maar moet door de storm van rouwen heen,

moet met heel je lijf

gaan snappen wat je hoofd niet begrijpt.

Deur dicht,

klaar met die lente,

in jou is het koud,

en je hebt geen idee hoe lang deze winter duurt.

Na de minuut stilte

16 Mrt

Een bus vol kinderen.

Onderweg naar huis.

Papa en mama nog niet gemist, maar nou je weer teruggaat..

Vol verhalen, eindeloze dagen in de sneeuw, veel lol met elkaar,

misschien ook wel even heimwee gehad.

Op school leefden ze mee, er kwam elke dag een verslagje en de andere kinderen konden niet wachten tot ze oud genoeg waren om ook te mogen gaan.

Voor ouders was dat loslaten, je kind uitzwaaien, meegeven en hopen dat het zonder botbreuken terugkomt.

Telefoon in de nacht, zelden een goed teken.

Een ongeluk, groots, met gevolgen die nog niet duidelijk waren.

Media met foto’s nog voordat ouders weten of hun kind…

Onzekerheid, hopen, vrezen, het kan toch niet zo zijn..

Om je heen wordt geregeld, gedaan, jij wacht af, wil naar je kind, of het dood is of levend, je wil naar je kind. Broertjes, zusjes, opa’s en oma’s , buren ,familie, iedereen houdt zijn adem in, tot de werkelijkheid nog erger blijkt dan de angst van de onzekerheid.

Zoveel levens voorgoed veranderd. Zoveel mensen die iemand missen, een leven lang.

24 kinderen, 4 volwassenen en of het Belgische of Nederlandse kinderen zijn doet er niet toe.

Lommel wordt stil, België wordt stil, Nederland leeft mee.

Geen woorden, wel nog een hele lange weg waarin we niet moeten blijven zwijgen.

Namen verbonden aan levens die genoemd moeten blijven worden.

Kinderen die ook als ze gestorven zijn deel uit maken van een familie en een gemeenschap.

Niet te lang stil zijn, niet teveel zeggen.

Geen tijd geven aan rouw of verwerken, maar weten dat dat er altijd zal zijn, zonder einde.

Daar geluid aan geven, steeds opnieuw.

Als de, soms opdringerige pers, verdwijnt, wacht nog een heel leven met missen.

Chris

11 Mrt

Hij had het nooit geaccepteerd dat ze dementerend was. Hij wilde en kon dat niet.

Ze hoorde bij hem.

Hij was er elke dag, ook als de busrit betekende dat hij zelf niet aan eten toe kwam.

Gelukkig konden ze uiteindelijk terecht in hetzelfde tehuis. Hij was veel bij haar, en zo ook toen ze overleed.

Toen ik binnenkwam zaten er 2 vrienden bij hem op de bank, vrienden die al sinds Indië bij hem hoorden.

Hij zei tegen mij; Ons moeder is gestorven.

Eenvoudige woorden waar alles mee gezegd was.

Het gesprek met zijn kinderen ging wat aan hem voorbij. Af en toe vertelde hij wat om weer te verdwalen in zijn eigen gedachten.

Tijdens de afscheidsdienst zat hij tegen zijn oudste zoon aan en ik kon niet goed zien of hij luisterde of zich afsloot.

Toen ik naar huis ging en hem een hand gaf, liet hij die niet los.

Het was goed , en ik heb alles gehoord zei hij. Ja elk woord heb ik gehoord en het was mooi.

Toen ik nog een keer omkeek wist iets in mij dat hij haar achterna zou gaan zodra hij de kans kreeg.

Vandaag werd ik gebeld. Ze zijn weer samen.

Inmiddels heeft de uitvaart van deze vader en opa plaatsgevonden, 5 maanden na zijn vrouw overleed hij zoals hij leefde; rustig, dapper en vooral zelf.Een bijzonder weerzien met zijn kinderen, dat eindigde met een Trappistje om te proosten op hun vader.Hij maakte een onuitwisbare indruk op me en ik was dankbaar ook zijn uitvaart te mogen voorgaan.

Met toestemming van de familie plaats ik deze tekst.

Dankbaar

1 Mrt

Het is avond.

Ik heb hard gewerkt aan een aantal uitvaarten.

Verhalen gehoord, vragen gesteld, teksten geschreven.

Ons gezin beweegt zich door de dag en om mijn werk heen.

De eerste hockeytraining, een dochter met buikpijn, en pizza halen in plaats van koken vandaag.

Buiten is het donker. De kaarsjes in huis zijn aan, ik krijg koffie van mijn man.

De jongsten liggen in bed, de anderen kijken tv.

Mijn tekst van vandaag is verstuurd, altijd spannend of het goed is.

Even spreek ik al een familie waar ik na 5 maanden naar terug ga nu ze opnieuw afscheid nemen. Mijn herinneringen aan toen zijn nog helder, en het raakt me dat hun vader zijn vrouw is gevolgd nu.

Even word ik stil.

Wat ben ik dankbaar voor het werk dat ik mag doen.

Voor de verhalen die ik mag vertellen, voor mijn hart dat zich open mag stellen, steeds opnieuw.

Ik word geraakt door mensen, hun verdriet , hun kracht , hun liefde.

Ik voel me klein en kwetsbaar in de taak die me wordt toevertrouwd,

het luistert zo nauw, het is zo van belang en tegelijk maar zo’n klein moment in de hele weg van afscheid , rouw en verdergaan.

Voorzichtig hoop ik dat de liefde waarmee ik het doe zichtbaar is, dat ik op zijn minst zorg dat het niet moeilijker is dan het al is, door bewust afscheid te nemen, met woorden en klanken die passen.

Ik print mijn teksten voor morgen, leg kaarsen klaar en voel de verbondenheid met de taak die ik op me neem.