Archief | februari, 2012

Isa

26 Feb

12 jaar geleden werd er een klein meisje geboren.

Ze hield haar ouders en de mensen om haar heen al weken bezig, met hopen, angst en toch weer hopen.

Ik mocht heel dichtbij zijn, die nacht ,die weken en de tijd daarna.

Zij leerde me over loslaten, haar ouders leerden me over je eigen weg volgen, over steeds weer zoeken naar je eigen manier.

12 jaar verder.

Haar foto staat in mijn altijd veranderende huis altijd op dezelfde plaats.

Klein dapper meisje.

Jouw naam noem ik nog zo vaak. Jij bent niet vergeten. Jouw leven was niet voor niets.

Wat was je mooi, wat gaf je veel.

Isa

Dapper klein meisje,

wat leerde jij me veel

in je veel te korte leven.

In de buik van je moeder

zorgde je voor avontuur,

gebroken vliezen bij 15 weken,

en dapper volhouden tot 30.

Midden in de nacht

kwam jij

en bracht ik je ouders

een fototoestel

omdat onzeker was of jij de morgen zou halen.

Dag na dag

leefden we mee

met hoop,

met angst,

met uitslagen

scenario’s en niet weten.

Een handjevol,

maar zo compleet,

zo mens,

zo vechtend voor lucht en licht,

met hoop omringd.

Vooruitgang bleek tijdelijk,

jij knokte door,

tot hoop vervloog

en je moeder voelde

dat het genoeg was geweest.

In de armen van je ouders

was het over,

ging je mee naar huis,

waar je hoorde.

Ik mocht bij je zijn,

luisteren naar je ouders,

vragen, steeds opnieuw,

of ze deden wat ze wilden of wat ze dachten dat moest.

Stap voor stap

naar jouw laatste dag

thuis,

met kaarsjes

bloemenblaadjes en mensen om je heen.

Jij leefde je leven in 7,5 week zei je moeder

en ik kon alleen maar luisteren.

Jij moest gaan,

maar liet zoveel liefde en kracht achter.

Want wat daarna begon

eindigt niet.

Missen duurt een leven lang.

Wie noemt jouw naam nog

12 jaar later,

wie kan geen iris zien

zonder de link met jou te leggen?

Klein dapper meisje

kind van krachtige ouders,

voor altijd bij mii om wie je was

om wat je bracht.

Isa

* 26 februari 2000   +20 april 2000


		
Advertenties

Valentijn

14 Feb

 

 

 

Valentijn,

bloemen

hartjes

etentjes.

Verliefd, verloofd, getrouwd,

commercie

of een dag om toch te verwennen.

 

Maar wat als degene van wie jij houdt

er niet is?

Als je bloemen naar een graf moet brengen

wordt het toch minder romantisch..

Wat als je de hele dag

liefdesliedjes hoort

en er alleen maar om kan huilen?

Of als je wel weer kriebels voelt,

maar dat soms ook verwarrend vindt,

omdat je de ander niet wil en kunt vergeten.

 

Ooit zei iemand

dat jaloezie op zijn

geen fout gevoel is;

je mag jaloers zijn op de buurvrouw

die wel met haar man uit eten gaat.

Een lastig gevoel,

je gunt het de ander ook,

maar ondertussen voel  je de pijn

van nooit meer.

 

Valentijn,

dag van de liefde

en dat die er was

weet je wel,

maar vandaag even niet…

Liefde,

in je hart nog steeds aanwezig,

voel t maar kloppen,

laat het maar stromen,

de liefde en de tranen,

zij verdragen elkaar wel

“We hebben haar naar de hemel gedanst”

6 Feb

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ze was 93 geworden, en eigenlijk had haar leven net wat te lang geduurd. Voor haar , niet voor haar kinderen.

Die hadden met veel liefde voor haar gezorgd en waren dichtbij gebleven tot op het laatst. Maar een aandoening aan haar ogen maakte dat ze veel niet meer kon, een val met haar hoofd op een trap had verschrikkelijke hoofdpijn veroorzaakt, die haar elke dag kwelde.

Maar klagen deed ze niet. Ze maakte het voor iedereen fijn om bij haar te komen, was voor de verpleging een fijne bewoonster.

 

Eigenlijk was het onvoorstelbaar wat ze allemaal had meegemaakt. Haar ouders jong verloren, hard gewerkt voor haar gezin. Zorgen om haar zoon toen hij een moeilijke tijd in zijn leven doormaakte en trots toen hij dat overwon.

Stilzitten kon ze niet, ook nu nog niet, altijd onrust leek het.

Ze wilde zorgen, ze wilde dat haar kinderen niets tekort kwamen, en was ook als oma vooral zorgend aanwezig.

Ze zorgde voor haar man toen hij veel hulp nodig had, tot hij stierf. Daarna werd ze actief rondom haar nieuwe woonplek; bewonerscommissie, raad van 11, volksdansen, kaarten, genieten van uitstapjes met haar dochters.

Moezelreisjes, terrasjes, en vorig jaar nog naar Volendam.

 

Nu was ze overleden. En het was goed zo.

De kinderen zochten met elkaar naar woorden en muziek.

Ik mocht mee zoeken, en de warmte voelen van hen voor haar.

Ze brachten haar binnen op Conquest of Paradise en wensten haar een paradijs waar haar man Jo op haar zou wachten.

Bij de klanken van Amigos par Siempre dansten de oudste dochter en haar schoonzus in een verlaten aula als laatste groet.

Ik zag het en voelde de tranen op mijn wangen.

“We hebben haar naar t paradijs gedanst’ zeiden ze.

 

Dag lieve Tilly, rust maar zacht!

www.madeliefjes.com

Dit artikel is geplaatst met toestemming van de familie, die zich vereerd voelde dat ik over hun moeder wilde schrijven.

Dementie

3 Feb

Bij diverse uitvaarten hoor ik de verhalen over ouders of partners die dementeren.Een verhaal van zoeken, naar willen vasthouden wat verdwijnt.  Hoe is dat als jij degene bent die je steeds minder weet? Hoe is dat als het degene is van wie je houdt?

Waar blijf jij

wie ben ik

als in jouw hoofd

de mist ontstaat

van vergeten

zoeken en niet meer vinden

 

Verdwijn jij in je gedachten,

is er nog een klink op de deur

naar jouw gevoel,

naar de poort van ons verleden,

in de herinneringen die we deelden.

 

Waar ben ik

als jij mijn naam niet meer kent

en zoekt naar houvast

als iets jou vertelt

dat je me kent

van ooit-niet meer weten waar

 

Waar ga jij heen

wie ben je voor mij

mooi mens

jouw handen zo vertrouwd

jouw lijf

als onneembare vesting

met een diepe gracht

om  gedachten heen.

 

Mag ik dan gaan

of moet ik blijven

en is dat dan voor mij of voor jou

 

wie ben ik

waar blijf jij