Archief | januari, 2012

Cas Spijkers

11 Jan

Het is zaterdagmiddag. Ik doe boodschappen als mijn telefoon gaat.

De uitvaartverzorgster vraagt of ik een dienst kan doen op woensdagmiddag.

Ik leg uit dat ik dan niet werk, omdat ik altijd oppas op mijn nichtje en neefje.

Als ik weer ophang bedenk ik dat ik een aarzeling in haar stem hoorde.

Even twijfel ik, maar ik besluit dat ik geen 7 dagen per week hoef te werken en ga verder.

Thuis zie ik op internet een bericht dat Cas Spijkers is overleden.

Er rinkelt een belletje in mijn hoofd. Werd de naam Spijkers net ook niet genoemd.

Het zou toch niet zo zijn dat ik nee zei tegen die dienst..?

Lang geleden mocht ik werken bij Cas, en hij raakte me.

Een warm mens, een vakman, een bijzondere ontmoeting die ik niet meer vergeet.

Ik sms de uitvaartverzorgster en die is blij dat ik toch kan.

Ik voel me vereerd dat ik deze taak op me mag nemen.

Samen met zijn vrouw en dochters geef ik vorm aan het afscheid. Een besloten afscheid met de mensen die dichtbij hem stonden.

Voor de kleinkinderen maak ik pannetjes van Herinnering en als ik naar bed ga die avond krijg ik een sms van hun vader dat de pannetjes mee naar bed zijn.

Cas zou morgen 66 worden.

Speciaal voor hem , voor zijn vrouw Marjo en zijn geweldige dochters, schoonzonen en kleinkinderen dit gedicht;

Groot

van naam

en omvang.

Groot

in kracht

en vakmanschap

Groot als mens,

echtgenoot en vader.

En in zijn opa-zijn

juist klein, en dichtbij hen

die zoveel leerden

over leven,

vertrouwen

en aanwezig zijn.

Titels van formaat

erelid,

meesterkok,

ridder in de orde van

maar boven alles

mens

met een hart voor mensen

Daarin was hij

meesterlijk,

warm en krachtig;

daarin groeide hij en

zorgde voor een bodem

waarop anderen groeien mochten.

Cas Spijkers

proefde het leven

en gaf het smaak

voor wie

zich laven wilde.

Cas

meesterlijk mens

menselijke meester.

Advertenties