Archief | oktober, 2011

Het meisje dat liefde was

24 Okt

Ik leerde haar pas kennen na haar dood.Ze lag midden in de kamer bij haar zus. Op een deken met roze roosjes, vlinders aan haar voeten en 2 hartenkussentjes bij haar hoofd. Met heel veel liefde was ze daar zo neergelegd.

Eerst luisterde ik naar het verhaal van haar zus. Een enorme woordenstroom waar de liefde van af spatte. Ze was 1 jaar ouder dan haar gestorven zusje en had er eigenlijk altijd voor gezorgd. Haar broers gingen hun eigen weg, maar zij bleef dichtbij Rensje.Rensje was ondeugend, bepaalde zelf wat ze wel en niet deed. De poort op slot, dan klom ze er wel over.Papa en mama boos? Dan moest Rensje lachen, en ging weer verder.Uiteindelijk was het thuis niet meer houdbaar.Rensje werd naar de nonnen gebracht.Vader had het er zwaar mee, elke dag na zijn werk reed hij naar Tilburg vanuit Nuenen om haar te zien. Dat was tegen de afspraken en mocht echt niet. Onvoorstelbaar hoe in die tijd de opvattingen waren, veilig weggeborgen , op grote slaapzalen.

Rensje kon niet praten, maar wel huilen en dat deed ze elke keer na bezoek.Toen haar zus en moeder kwamen zonder vader omdat hij gestorven was, ging ze hem zoeken. Ze wist heel goed dat er iemand miste. Na 31 jaar Tilburg, waar ook veel veranderde, kwam Rensje naar Eindhoven. Daar was meer ruimte, meer veiligheid. Marietje begeleidde Rens stap voor stap en liet haar steeds meer over aan de verzorging. Ze was altijd aanwezig op de achtergrond en kwam als dat nodig was.

Rensje genoot van het leven, was blij met haar balletjes, lepels en genoot van de muziek op de tuinfeesten of de kermis. Ze stond vooraan bij een podium , of klom erop als ze de kans kreeg. Ze was nog steeds ondeugend en zette op alle kamers de kranen open als je even niet oplette. En de tweede keer was ze zo slim om washandjes op de stop te leggen, want anders werd het niet nat genoeg.

Rensje kreeg Alzheimer en dat maakte haar angstig. Haar onbevangenheid verdween soms, en de wereld werd kleiner.Ze kreeg een plek in de woonkamer op de groep en bleef zo het middelpunt. Tot op een avond haar zus om elf uur besloot dat ze naar haar Rensje wilde. Die nacht, toen net de dag begon, sloot Rensje haar ogen.

Ik leerde haar kennen na haar dood. Ik werd geraakt door de liefde om haar heen.Er zijn meerdere namen voor iemand als Rensje; down-syndroom, verstandelijk beperkt, gehandicapt en bijna al die titels gaan voorbij aan wie ze echt was.Op het eerste gezicht zie je dat ze anders is, dat ze anders doet en misschien ook wel van alles niet kan.Dat was al jong zichtbaar; Rensje liet zich niet zomaar opvoeden, trok het kleed van tafel of ontsnapte als haar al 100 keer was gezegd in de tuin te blijven..Sommige ,of misschien wel veel mensen zagen hele goed wat ze allemaal niet kon, niet kon leren en hadden daar een duidelijke mening over.

Maar gelukkig voor Rensje, en ook voor die mensen, waren er ook mensen die met andere ogen konden kijken.In Le petit Prince staat geschreven; alleen het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.En dat klopt, want wie kijkt met zijn hart ziet verder dan de beperkingen; die ziet de waarde en de kracht van een prachtig mens als Rensje.

Rensje was blij, genoot van aandacht en een knuffel, wist van wie ze hield en bij wie ze hoorde. Rensje had geen hoofd vol gedachtes over zichzelf en de ander, maar voelde en reageerde van binnenuit. Zij danste het ritme van haar leven, elke dag opnieuw en nam anderen af en toe een stukje mee haar wereld in.

Dankjewel Rensje, en dankjewel Gerrit en Marietje, dat ik even kennis mocht maken met deze bijzondere vrouw.

www.madeliefjes.com

Advertenties

2 oktober

2 Okt

Er zijn van die data die me altijd bij blijven. 2 oktober is zo’n datum.De sterfdag van 2 mensen  die ieder op hun eigen wijze van betekenis zijn en blijven in mijn leven.

2 oktober 1986  mijn achterneefje van 2 maanden overlijdt. Een klein wit kistje. Zijn vader draagt het naar het graf en dat beeld kan ik zo voor ogen halen.Veel vragen, zoeken, en schrijven om voor mij zelf een uitweg te vinden.Als ik zelf moeder word vraag ik me af hoe mijn nicht dit heeft kunnen dragen, je kind zo dichtbij, zo van jou, zo gewenst, zo snel weer los moeten laten.

Een jaar later.Ik ben 15 jaar en ga graag oppassen in de weekenden. Al sinds mijn 12e doe ik dat vaak en regelmatig.Dus als ik ergens heen ga voor Duitse bijles en ze blijken jonge kinderen te hebben, is er zo weer een adresje bij geregeld. Twee kleine jongetjes en sinds een aantal maanden een klein meisje. Als ik kom oppassen gaat de jongste nog met de ouders mee in verband met de borstvoeding.

Ik heb meer baantjes. Elke zondag werk ik bij de plaatselijke Chinees in de bediening en bij de afhaal. Die avond, 2 oktober , werk ik wel, maar zit met mijn hoofd ergens anders. Na een ochtend weg met mijn ouders hebben we een ongeluk gezien langs de weg. De auto kwam me bekend voor en ik hoop zo dat het niet hun auto was.Ik neem me voor even te bellen zodra ik thuis ben.

Maar als ik om 20:30 thuis kom, hoef ik niet meer te bellen. Mijn moeder heeft bericht gehad en het was inderdaad hun auto, en ongelooflijk maar waar, de moeder van deze 3 kinderen is omgekomen bij dit ongeluk.

Mijn wereld staat stil. Ik weet nog niet hoe het met de kinderen is. Ik kan niet bevatten dat zij dood is. Ze had net besloten te stoppen met werken om meer thuis te zijn. Ze was pas 30 jaar.Samen met mijn moeder ga ik naar de uitvaart en daar verandert mijn wereld voor goed. Ik was al een puber die veel nadacht en nu weet ik niet wat ik moet.

Ik ga schrijven, gedichten, en elke week een kaart naar de jongens. Als zij weer thuis zijn mag ik ook weer oppassen. De middelste is bang, wil zijn papa, want zijn mama is zo plotseling verdwenen.

Ik ben er vaak, vind het fijn er te zijn, en als klasgenoten uitgaan, ben ik aan het oppassen.Tegelijk knok ik eenzaam met alle vragen die deze dood oproept.

2 oktober 2011.Twee mensen stierven op deze datum, lang geleden.Ik ben 39 en heb nog steeds vragen. En opnieuw schrijf ik me mijn weg, en mag ik die van anderen woorden geven.

Angelique en Denny zetten me op die weg en ik zal ze niet vergeten.

www.madeliefjes.com