Archief | augustus, 2011

Geboortedag

26 Aug

Ik word gebeld door een oud collega van DELA.

Ze is bij een familie die hun zoontje hebben verloren door een energie-stofwisselingsziekte.  Lieve mensen met groot verdriet die om hulp vragen bij de afscheidsdienst.

Ik spreek een dag en tijd af en ga er naar toe. Stil luister ik naar hun verhaal van een zwangerschap die lang op zich liet wachten, de grote vreugde toen het na jaren zo ver was, en de mooie tijd daarna.

Toch waren er meteen zorgen  en na een aantal opnames bleek er een ernstige en ongeneeslijke stofwisselingsziekte achter te zitten.Ik luister en beloof terug te komen met een idee.Thuis besluit ik het even te laten rusten om te kijken wat er zou ontstaan .

De volgende dag ben ik voor een andere dienst in het crematorium waar deze kleine man ligt. Ik mocht even bij hem gaan kijken.Daar sta ik, naast een klein kistje met zo’n mooi mannetje erin dat er tranen over mijn wangen stromen.Ik voel me heel dichtbij het verdriet, wil niets liever dan hem oppakken en net zo lang knuffelen tot hij weer warm wordt en lacht.Vanaf dat moment stroomt het, de woorden, de ideeën, de emoties.Samen met de ouders zoek ik zorgvuldig naar wat bij hen past, naar hun gevoel en woorden.

In hun pijn weten ze feilloos de weg naar wat ze willen, geven kaders en grenzen, en maken het tot hun afscheid.Moeder maakt een foto-presentatie en vader houdt bij alles een wakend oog op zijn dochter en vrouw.

We nemen afscheid zonder troost. We maken verdriet zichtbaar en vragen om hem niet te vergeten.Met alleen de naaste familie vertrekken we naar de begraafplaats waar de ouders de onmogelijke taak wacht om hun kind aan de aarde toe te vertrouwen.

Vandaag zou hij 1 jaar moeten worden.Er zouden ballonnen en slingers moeten zijn.

Ik brand een kaarsje , ben stil en buig mijn hoofd.

Voor Keano dit gedicht, en neemt u zeker ook een kijkje op zijn eigen site www.keanovandooren.nl

Vandaag

geen kaarsje op jouw taart.

Geen ballonnen

feest en kadootjes.

Vandaag

een jaar geleden

werd jij geboren,

ontvangen in armen vol liefde

gedragen door je moeder, vader en zus.

Negen maanden

na negen lange jaren,

hopen, verwachten,

en eindelijk dichtbij.

Zoveel toekomst

wachtte nog op jou,

zoveel plannen

van wandelen, speeltuinen

en Efteling met je grote zus.

Jij was Teigetje

vol veerkracht waar het tegenzat,

altijd lachend naar wie je droeg

of met een schuine blik naar de foto van je zus.

Jij was zo welkom,

zo het 4e blad aan het klavertje

toen bleek dat

jij niet groeien kon.

Verslagen,

verscheurd

een opdracht

om je kind  te laten gaan

terwijl je alleen maar vast wil houden.

Vandaag geen kaarsje op je taart,

maar wel bij mij thuis,

uit respect voor jou

uit liefde voor je ouders

die zo dapper zoeken naar een weg met jou

ver weg en toch zo dichtbij.

Advertenties

Woorden

19 Aug

Vanuit mijn eigen leven

dat al jong verlies leerde kennen

ontstonden woorden,

voorzichtig

aarzelend

in het verlangen

verdriet een plaats te geven.

De moeder van mijn oppaskindjes,

de schilder van een andere wereld

een klasgenoot

zij gingen voorbij

en lieten hun sporen na in mij.

Zoekend naar mijn weg

kwam steeds opnieuw

verdriet en afscheid op mijn pad,

het kleine kistje van mijn

neefje,

gedragen door zijn vader

staat voor altijd in mijn galerij

met herinneringen.

Mijn moeder stierf

en mijn licht doofde

tranen vulden mijn dagen,

en ik verdwaalde in de wereld zonder haar.

En net voor ik dreigde te verdrinken

werd mijn hand gegrepen

en vastgehouden

tot ik zelf weer kijken durfde

en kiezen voor het leven.

Leren leven steeds opnieuw

Gemis een plaats geven

en soms even schuilen

als de storm van missen weer opsteekt.

Vanuit die ervaring

mag ik nu woorden geven

als anderen

verliezen

verdwalen

en zoeken naar verdergaan,

een eerste stap op weg naar nieuw leven

als de dood haar schaduw werpt.

Website over mij en mijn werk

Troost?

12 Aug

Een telefoontje van een uitvaartverzorger; er is een melding binnengekomen van een baby die is overleden.

Zijn tweelingbroertje is ook geboren en maakt het goed.

Aan mij de vraag of ik deze mensen kan helpen om een afscheid voor te bereiden. Ik hoef niet in mijn agenda te kijken, hier maak ik met liefde tijd voor.De afspraak wordt gemaakt en de volgende dag neem ik contact op met de familie.

Als ik onderweg ben naar het ziekenhuis waar moeder en zoon nog liggen, bekruipt me een gevoel van lichte paniek.Wie ben ik eigenlijk dat ik denk daar iets te kunnen doen.Wat moet er in die ouders omgaan, hoe doe je dat als vreugde en verdriet zo samenkomen in je leven.Wat zou ik kunnen zeggen dat geen cliche is en wel recht doet aan wat zij doormaken?

Toch wat aarzelend loop ik de afdeling op en klop aan.

Moeder ligt in bed en geeft aan dat haar man alles zal vertellen, dat het voor teveel is, ze geen woorden heeft.Ik zeg dat alles goed is, dat er ook weinig woorden zijn. Ik kom luisteren, voelen en zal heel voorzichtig vertalen. De ouders houden de regie vertel ik ze, zij mogen elk woord van mij veranderen of weghalen, net zo lang tot het voor hen klopt.Ik vertel ze dat ik niet kom omdat ik meer weet of iets beter kan, dat ik geen troost of daarom heb, en alleen maar er ben voor hun verhaal.

We zoeken wat, ik hoor het verhaal van deze ouders, die al veel hebben meegemaakt. Ik luister, schrijf wat en stel voorzichtig vragen.

Na een tijdje vraag ik hen of ik ze een verhaal mag vertellen , een verhaal over sterrenkindjes.Niet om te troosten, niet omdat er een zin is, maar omdat de taal van een verhaal zijn eigen weg naar het hart vindt.

Het is stil en terwijl zij luisteren en ik vertel, komen de tranen bij ons alle 3 en weet ik dat het goed is en zal zijn, samen onderweg naar een afscheid van een klein sterrenkind.

(Geplaatst na goedkeuring van de ouders)